Benim açımdan oldukça heyecan verici bir gelişme bu. Zira 2004 yılında arabada seyahat ederken anneme söylediğim öngörülerim bir bir gerçekleşmekte, bu da bana doğru tahminlerde bulunduğumu ve doğru yolda olduğum mesajını veriyor. Bu anlamda huzurluyum, çünkü kendi meraklarım ve araştırmalarım içerisinde boğulduğum zamanlarda, akademik hayatım her aksadığında, kendimi yargılayıp her şeyi yeniden gözden geçirmek zorunda kalıyordum, acaba kendimi mi kandırıyorum diye… İçinde bulunduğum süreç mümkün olduğunca doğru şeyleri yaptığımı gösteriyor bana.

Tabi bazı gelişmeler beraberinde bir takım olumsuzlukları da getirmiyor değil. Örneğin 18 Aralık 2010 için Yeditepe Futurizm Kulübü ve İstanbul Barosu ortaklığında bir etkinlikte Siber Terörizm konuşacaktım, ancak tarihlerin Danimarka seyehatimle çakışması nedeni ile bunu iptal üzülerek iptal etmek zorunda kaldım. Umarım başka bir etkinlikte bir araya gelebiliriz.

Teknik anlamda da bana uzak gelen pek çok şey artık çok daha yakın gelmekte ve daha anlam kazanmakta, bu da benim açımdan oldukça olumlu bir gelişme. Mesut Timur ve Deniz Çevik‘e selamlar Elbette bu sıkışıklık arasında asıl yapmam gerekenleri unutmuş değilim. Çalışmaya devam.

Öte yandan hayatımın problem sarmaşığı haline gelmiş olan okulum ile ilgili olarak da sanıyorum hiç olmadığı kadar olumlu gelişmeler olmakta. Ben de eskisine nazaran daha fazla emek harcadığımı söyleyebilirim, hiç istemesem de… Fakat hala, boynundan kulübeye bağlı bir köpek gibi hissediyorum. Fikri anlamda en verimli olduğum süreci, büyük çoğunluğu saçmalıklarla dolu olan, asla merakımı cezbetmeyen ıvır zıvır işlerle boğuşarak geçirmek oldukça kötü.

Şunu bir kere daha anladım, eğer teknik bir bölüm okuyorsanız, bu bölüm özellikle bilgisayar mühendisliği veya dengi bir alansa, ve bu bölümü bir üçüncü dünya ülkesinde okumaya çalışıyorsanız, en verimli anınızda askere gidip 4 sene askerlik yapmaktan bir farkı yok. Tabi hedefleri belli olan, ne yapmak istediğini bilen, ilgi alanlarını ve meraklarını keşfetmiş insanlar için söylüyorum. Top üniversiteleri bilmem oralarda durum belki farklıdır. Kesinlikle bir zaman kaybı olduğunu düşünüyorum. Burada da Ferruh Mavituna‘ya selam gönderiyorum.

Mesleki aktivitelerin yanı sıra, bağımsız araştırmalarımı da artık daha somutlaştıracak zemine ulaştırmaya iyice yaklaştım. Disiplinler Arası Siber Güvenlik Kavramı çerçevesinde, temellendirdiğim fikirlerimi, yayına çevirme konusunda ciddi ilerleme kaydettiğimi söyleyebilirim.

Mayıs ayına yetiştirebileceğimi umduğum “Gayri Nizami Harp Perspektifi ile Siber Güvenlik Kavramına Bakış” isimli makalem yolda. Akademik bir dergiye göndereceğim. Umuyorum fikirsel anlamda bu makaleyi algılayabilen hakemler tarafından incelenir.

İnsanlar genelde yaptığınız işi sevin çerçevesindeki düşünceleri şu anda sanıyorum benim için daha fazla anlam taşıyamazdı. Yaptığım işi seviyorum, çalıştığım alanı çok seviyorum, araştırma yaptığım konu benim için çocuğum gibi, her an yeni fikirler kafamda oluşuyor, kendimi verimli, ait, işe yarar, pozitif enerji ile yüklü hissediyorum. Bkz. Su Kristalleri Teorisi

Bunların dışında tarif edilmez dinamiklik içerisinde ilerlemekte hayatım, hemen her duyguyu sağolsun yaşatıyor. Belirsizlik gibi iğrenç bir duyguyu, huzuru, bazen dayanılmaz baş ağrılarına götürecek kadar büyük hayal kırıklıklarını, kahkahaları, huzuru, üzüntüyü, sessizliği, gevezeliği hemen her duyguyu dalgalı bir şekilde yaşatacak bir dinamizm ile akıyor…

İçimden kendim için de herkes için de güzel şeyler geçiriyorum. Umuyorum ileride daha fazla yazabileceğim.

Etkiletişim demek karmaşıklık demek böyle bir noktada. O kadar çok uyaran var ki çevremizde, bu da yetmezmiş gibi geçmişimiz de sürekli peşimizdedir. İnsan geçmişinden kurtulabilir mi? Tabi ki hayır! O halde geçmişle uyum sağlamak gerekebilir kafada. Neden? Cevabı basit, geçmişten kurtulamadığımıza göre hayatımız boyunca bizim içimizde, anılarımızda, geleceği algılamamızda, bir konuya fikir yürütmemizde, problem çözmemizde, hatta yemek yapmamızda, temizliğimizde, pisliğimizde her yerimizde var olacak. Ne yani geçmişteki anılarımız yüzünden istediğimiz gibi mutlu olamayacak mıyız ? Çok saçma! tabi ki olacağız. İşte niyet bu gibi noktalarda devreye giriyor ve basit bir kelime değildir. Ama öncesinde biraz daha sallamak istiyorum.

Aklıma bazı sorular ister istemez geliyor bu konuyu düşündüğümde hatta burada hemen 30 sn içinde aklıma gelen soruları paylaşayım siz de bir el atın;

• Böylesine bir sosyal iletişim içerisinde yaşayan insan ırkının bireylerinin, taşları yerine oturtamadığı bir geçmiş ile geleceğe adım atma eğilimi gösterme lüksü var mıdır ?
• Kendi iç dünyası içerisinde bu hissin yeri ne olabilir?
• Görmezden gelmek, kaçmak ne kadar süreyle çözüm sağlar?
• Kendi yeni geleceğimizi, kendi eski ufalanmış zihnimiz içine hapsetmeye ne kadar gerek var?
• Kendimize yeni bir yaşam kurmak “gerçekten” ne kadar zor olabilir?

Açıkçası bu sorulara doğrudan cevap verme niyetinde değilim, halihazırda yazıyı yazarken bir taraftan aklıma gelen sorulardı, uzatmadan kestim, zira son bir yıldır, hiç adetim olmayan bir şekilde uzatır oldum, zararını gördüm. Öte yandan yazının geneli içerisinde bu sorular üzerine hayata duruşum hakkında fikir edinmeniz de kuvvetle muhtemel. Herneyse konuya dönelim ;

Nerede kalmıştık? Evet, herşeyin başında algı geliyor, bilişsel düzeyimiz geliyor. Algıyı pek çok şey şekillendiriyor, analitik düşünme yetisi, zeka, sosyal gelişim süreci, çevresel etmenler, anlık duygudurum değişimleri, geçmiş anılarımız, traumalarımız, alışkanlıklarımız, bakışımız, duruşumuz, yürüyüşümüz, yaptığımız spor, okuduğumuz kitap, konuştuğumuz insanlar, vs vs vs. Bütün bunlar bir araya geliyor, beyinde kimbilir neler oluyor, yeni sinapslar yeni path ler oluşturuyor, yeni bilgiler belgeler kaydediliyor, yeni çıkarımlar yapılıyor, o gidiyor farklı bezleri tetikliyor, belki yeni belki alışıldık hormonlar salgılanıyor, dğeişik hisler filan derken süreç tıkır tıkır çalışıyor.

Süreç iyi güzel fakat ciddi anlamda da sıkıntılı olabiliyor. Benim bile vermekten sıkıldığım örneği tekrarlayacağım;

Bir kişi size soruyor; “Saatin var mı?”. Bu soruya “evet var” yada “saat 3″ diyebiliriz. Buna işte bu algı ve bilişsel düzeyimiz karar veriyor. Belki koluna bakıyoruz saati var mı diye, saat satıp satmadığına bakıyoruz, çevreye bakıyoruz, geçmiş tecrübelerimizde arama yapıyoruz daha önce bu soruyla karşılaşıldı mı, karşılaşıldıysa ne cevap verildi nasıl bir tecrübe edinildi vs.

Ne alakası var diyeceksiniz, geliyorum yavaş yavaş. Size bazen çok uzatabildiğimden bahsetmiş miydim ? Şimdi bu noktaya kadar herşey güzel, belirli bir sistem var, kimi zaman “false positive” verse de herşeye tüm yanılgılara, kalıcı hasarlara, geçici duygu dğeişimlerine, ıvır zıvır bir sürü teknik detaya rağmen işleyen bir süreç var. Bizim noktamız bu işleyen sürece etki etme yetisi oldukça yüksek bir kavram olan niyet meselesi.

Hepimiz, geçmişimiz yüzünden, bir çok duygudurum bozukluğu, kararsızlık, pira için yorgan yakma sendromu, horizon effect sendromu ve bilimum sendromları hayatımızda yaşamışızdır. Defalarca kendi kendimize depresyona girmiş çıkmışızdır da haberimiz bile yoktur. Kimi zaman biraz daha ciddi düşüşler göstermişizdir de dışarıdan müdahale ihtiyacı doğmuştur filan.

İçinden en çıkılamayacağını düşündüğümüz anlarda bir şeyi hep gözden kaçırırız niyet. Niyet gerçek bir psikolojik savaş aracı olma niteliğindedir. Neden? Çünkü, kısmen süreci yavaşlatır, bir köpekbalığının avını suyun üstünde yakalayıp derine çekmesi gibi, süreci yavaşlatırken derinleştirirde. Sizde bir altbilinç oluşturmada yardım eder. Siz farkında olmadan, pozitif gelişme sürecinin içinde bulursunuz kendinizi.

Niyet sanıldığından ve günlük hayatta kullanıldığından daha derin bir kelimedir. Niyet bir duruştur, bir perspektifdir. Niyet, bütün sıkışmışlığınıza rağmen kendinize bir boşluk yaratmaktır. Bu sayede kimsenin size açacağı boşluğa ihtiyacınız olmaz. Niyet esasında çözümün büyük oranda kendisidir.

Biz insan ilişkilerinde ve kendi dünyamızda niyeti çok sık kullanırız çoğu zaman farkında olmadan. Ama insanın yapı itibari ile kriz yönetiminde ciddi zaaflarının olması, asıl ihtiyacımız olan kriz anlarında onu etkin bir şekilde kullanmayı engeller. Bu noktada dışarıdan yardım almaktan çekinmemek gerekir. Yardım almak bir doktora gitmenin ötesindedir. Danışmak, tartışmak, fikir sormak, beyin fırtınası yapmak, güvenmek, güven vermek, yani esasında kriz durumunda büyük ölçüde ihtiyaç duyulan şeylerin, başkaları üzerinden, kendi içinizde yükselmesine fırsat vermek. Bu zaten temel bir duruşu ve niyeti beraberinde getirecektir. Size düşen daha efektif ve çözüm odaklı bir hale getirip, sizi rahatsız edecek kavramlardan uzaklaştırıp makyajlamak güzel görünmesini sağlamaktır içinize…

Evet niyet çevreyi algılamanıza doğrudan etki eder. Siz istesenizde istemesenizde etki eder. İstek her zaman niyetle paralel gelmez

Aşkın gözü kör müdür? Hayır niyettir! Arkadaşlık içinde bir niyet barındırır. Bir insana güvenmeye niyet edersiniz. Oruç tutmadan önce niyet edilir. Niyet teorik anlamda saftır. Burdaki saflık iyilik kötülük temizlik anlamında değil, katısızlık anlamındadır. Niyet biraz daha katıksızdır. Bu nedenle daha iyi bir psikolojik harp aracıdır. Bir insanla ilişkinizi bozmamaya niyetiniz varsa, fedakarlıklarınızla başa çıkacak refleksler geliştirmeniz çok doğaldır. Öte yandan bir ilişkinizle ilgili niyetinizi kaybettiyseniz ya da değiştiyse herşey yük gelmeye başlar. Bu da kendi içinde mantıklıdır.

Örneğin, yaramazlık yapar çocuklar ve aile sabırlıdır. Neden? çünkü niyetleri onları eğitmek ve büyütmektir. Biz aslında niyet gibi inanılmaz bir gücü sürekli kullanırız. Tek yapmamız gereken iyi günlerde değil, kriz anlarında da içimizden yükselmesine izin vermek.

Niyetlerim konusunda zaman zaman hatalar yapsam da, gönül rahatlığı ile söyleyebilirim ki, hayatım boyunca insanların hep niyetlerinin ne olduğuna bakmaya çalıştım. Bunu söylüyor ama niyeti ne olabilir? bu şekilde davranıyor ama niyeti ne? Kimi zaman beni gurursuz gösterse de söylenenlere aldırış etmeden arkadaki niyete odaklanmam, ben yine de bunu yapabildiğim için mutluyum.

Bunu yapabildiğim için değer verdiğim insanlar adına fedakarlık yapabiliyorum gocunmadan. Bunu önemsediğim için, çalıştığım kurumlar için fedakarlık yapmak benim için profesyonellikten öte anlam taşımakta. İyi bir profesyonelden çok iyi bir takım arkadaşı ruhu taşımamın nedeninde bu var.

Bütun bunların yanında en zor zamanlarımda, en içinden çıkılmaz, en yalnız olmayı istediğim zamanlarda üç kavram hayatımı kurtarmıştır. Aksiyomlarım, Niyetlerim, kuracağım yeni hayat için edindiğim yeni anlamlarım.

Yaşadığımız her kötü şeyin cezasını aslında o an çekeriz. Yapmamız gereken son şey bu cezayı geleceğimize ve gelecekteki yenilerimize çektirmek olacaktır.

Bu noktada benim sürecimin algoritması çok kabaca şudur;

• Sıkıştığımda derine inebildiğim kadar inerim
• En temel olduğuna inandığım yerde, niyetime uygun bir aksiyom belirlerim
• Bundan sonraki süreci bu aksiyom üzerinden analiz ederim.
• Herşey bittiğinde kendimi iyi hissettiğimde dönüp doğrulama yapar bir şey atlayıp atlamadıığımı incelerim.

Bu “swiss army knife” olabilecek kabalıkta ve aynı oranda derinlikte bir algoritmadır. Bunu çalıştırdığınız spor takımlarındaki krizlerden, aşık olduğunuz kişi ile yaşadığınız krizlere, kendi içsel yolculuğunuzdan, evliliğinize, sektörel krizlere kadar uygulanabilir versiyonlarını çok ama çok kolay bir şekilde üretmeniz mümkün.

Unutmamakta fayda var, inanç çok güçlü bir güdüdür ve temelinde niyet vardır Böylesine bir gücü kendi iyiliğimiz için yönlendirmek sanırım çok mantıksız ve garip bahanelerle kaçınılmasına gerek olmayan bir yöntem olsa gerek.

Şimdi durun bir dakika o yaptığınız her ne işse bırakın bir kenara, kendinize 10 dk verin. Bu aynı zamanda sevdiklerinize de verdiğiniz bir 10dk olacak emin olabilirsiniz. Bu çerçeve de düşündüğünüzde, ilişkilerinize, çevrenizdeki konumunuza bir el atın. Kimlere ne niyetle nasıl davrnayorsunuz, dahası ne niyetle kendiniz için ne yapıyorsunuz? Eğer kapsamlı ve saf bir düşünce içerisine girer ve niyetiniz gerçekten bu soruları cevaplamak olursa emin olun bir yerlerde bir şeyler için kıpırtılar hissedeceksinizdir.

Hep böyle ardımızdan gelenleri, kontrol etmek mi zorundayız? Ya da hep böyle günah çıkartarak mı yaşayacağız? Geçmişimizle hesaplaşmaktan, gelecek günlerin anlamına ulaşamıyoruz. Beyaz kar tanelerinin üzerinden, kirli ayaklarımızla geçiriyoruz. Geçmişe sahibiz ama geleceğe değil. Nasıl bir dünyayı yaratacağız bilemiyorum. Sahip olduğumuz bu yanlışlıklar mı; geleceğimizi aydınlatacak olan büyülü fenerler ?

Çocuklar, hükümlü babalarına hangi kuşun kanadıyla sevgilerini, hangi çiçeğin yapraklarıyla kokularını sundular. Kadınlar, kadınlıklarından, erkeklerse erkekliklerinden ne denli utanç duydular, o krili eller bellerinde gezinirken. Bir demli çayai bir kuru simide, bir kırık sigaraya kimler özlem duydular? Kimler bitmeyecek korkusunu, kimler kinini kanla yıkadılar? Kimler hırpalanmış bedenlerine ve yoksun kalan organlarına dayanacak koltuk deynekleri aradılar? Kimlerin gözlerine bant, kimlerin sicillerine sabıka kaydı koydular? Kimler vatandaştılar, kimler vatandaşlıktan çıkarıldılar? Kimler korkunun kanatlarına sığındılar, kimler analarının babalarının ve kardeşlerinin yüreklerinde arandılar?

Kimler yaptıklarından onur, kimler utanç duydular? Kimler başka bir yüz başka bir kılıkta dolaştılar? Kimler gerçek aydınlığına inandıılar, kimler gecenin karanlığında yok oldular? Kimler cesur ve yürekleriyle aydındılar, kimler aydınların kefenlerine sarındılar?….

İnsan tabiatı gereği sürekli sosyal ilişkilerle oluşturduğu network içerisinde hayatını sürdürür. Bu süreç içerisinde, etkileşim sürekli devam eder olumlu ve olumsuz biçimde. O kadar hızlı yaşanıyor ki yaşam, bu kavram artık iyiden iyiye gözden kaçmış durumda.

Size en zor dönemlerinizde kol kanat germiş, destek olmuş ve asla bunun lafını bile etmemiş, hatta desteğinin farkında bile olmadığınız insanları düşünün, hatırlamaya çalışın. Sadece size karşı saf güzel hisleri ile yaklaşmış, ve bir şekilde hayatınıza olumlu bir şeyler katabilmeniz için karışılık beklemeden sürekli çabalamış insanları…

Bir de zor dönemlerden sıyrılıp, geriye hiç bakmaksızın, hayatını hızla yaşamaya devam edenler ve bu süreç içerisinde, desteklerini aldıkları insanları hor görüp, onlara olumsuz davranışlar sergileyenler. Bu insanları, tamamen parazitler olarak görüyorum. Zilyon dolarları olsun, 35 cami milyon hayrat, 58 hayır kurumu açsınlar. Bunları toplasanız, en zor zamanında kendisine elini açmış kalplerini kırdığı insanlardan bir tanesi bile etmez.

Kendisine sonradan gelen bu olumlu hayat standardının yine geldiği gibi ansızın gidebilme ihtimalinin var olduğunu, o an yanında olan ve sözde güzel vakit gerçidikleri pek çok insanın bu olasılığın gerçekleşmesi durumunda kendisinden çok uzaklarda olacağı gerçeğinin farkında bile değildir.

Çevrenizde bu tarz insanlar varsa, tahmin edeceğiniz gibi onlarla iletişim kurmak belirli bir noktadan sonra gittikçe zorlaşır. Siz bir şeyleri anlatmaya göstermeye çalışırsınız, çıkış yok, emekler boşa. Sonra boşveriyorum göstermeyi bari bana yaşattığı üzüntülerden bahsedim dersiniz, nafile, sizi dinleyen ve dikkate alan kimse yoktur zaten. Sonrasında çatışmalar baş gösterir. O noktaya gelmenize gerek yok, tüm çatışmalar söylemler etkisiz olduğu noktada, yapacağınız şey, usulca kenara çekilip bu insanın hayatından olabildiğinizce çıkmak olabilir. Bazen gerçekten bir musibet bin nasihattan daha iyidir. Bazı insanlar acıları ile beslenirler. Böle insanlar içinde acı çekecekler diye endişe etmeye gerek yoktur. Önemli olan vicdanınızın rahat, iradenizin hür ve duruşunuzun her zaman vefalı olması.

Bu insanlar içinde, neye inanıyorlarsa, inandıklarından kendilerine yardım diliyorum.

Son olarak,  “Para Tanrı’nın yeryüzzünden kovmaya gücünün yetmediği şeytanıdır” diyor ve bu spontan girdime son veriyorum. Bir gün bu yazdıklarımın yerini bulması dileği ile..

Her savaş sanatının kendi tekniği vardır. Tabiki yaşama sanatının da. Aslına bakarsanız bence yaşama sanatıda bir savaş sanatıdır. Doğru ve mutlu yaşamak için iyi bir savaşçı olmak gerekir. Tabi savaşçı kelimesini tırnak içinde kullanmak isterim. Zira diğer başlıklarda dahil sürekli savaşçı kelimesinin üzerinde durdum. İyi savaşçı olmak samurayın yolunda ilerlemek aynı zamanda iyi bir insan olmak, kaba kuvvetten uzak durmak, entellektüel bir bakış açısına sahip kültürlü birer "yol" cu olmak anlamına gelir. Söze geri dönersek güzel bir yaşam için "yol" cu bir savaşçı olmak gerekir.

Zihin ile beden, ruh ile duruş, zihin ilewasa arasında ki bağlantı nefestir. Nefes ki haline gelir. Tıpkı Aikido daki "ki" gibi. Budoda ki üç temel öğe şunlardır. Teknik, hareket, zihin/ruh.

Kişi zazen çalışmaya yeni başladığında elbetteki zorluklarla karşılaşacaktır. Ama daha sonra zihin beden ve nefes yoluyla deneyi bulacaktır. Başlangıçta duruş üzerinde bilinçli ve sabırlı bir çalışma ortamı oluşturulmalıdır. ensenizi dik tutarsınız nefes alıp verişinize odaklanırsınız. Ama bir kaç yıllık çalışmadan sonra dikkatinizi vermeden bile konsantre olabilirsiniz yani dikkati vermeden kuvvetli bir dikkat içinde odaklanabilirsiniz. Zıt kutupların dengesi ying ve yang.

Bunu bir hikaye ile pekiştirmek gerekirse,

Bir zamanlar şampiyon bir döbvüş horozuna sahip olmak isteyen  bir kral vardı. Adamlarından birine horozu eğitmesini söyledi. Bunun üzerine eğitici horoza bütün dövüş tekniklerini öğretmeye başladı ve on gün sonra kral sordu:

"Bu horozu dövüşe sokabilir miyim?"

Kesinlikle hayır dedi eğitici. Yeterince güçlü ama sürekli dövüşmek istiyor güç tek başına yeterli değil.

Bunun üzerine kral on gün daha bekleyip daha sonra tekrar sorusunu yineliyor. Ama eğitici yine hayır yanıtını verdi. Hala çok vahşi sürekli dövüşmek istiyor. Sonunda on gün daha bekledikten sonra kral tekrar soruyor artık dövüşebilir mi diye.

Evet artık öfkeye kapılmıyor duruşu sağlam ve gücü yerinde ona dışarıdan baksanız gücünü ve enerjisini göremezsiniz bile gayet sakin ve hazır.

Dövüş horozu sakin bir horoz haline gelmişti. teknik eğitimin çok ötesine geçmiş muazzam bir enerjis,i vardı. Ama hepsini içinde saklıyordu Bu şekilde diğer güç kendi içinde toplanmış oluyor diğerleri onun sakin özgüveni ve gösterilmeyen gücü karşısında boyun eğmekten başka bir şey yapmıyorlardı.

Gerçek budonun yolu kavgadan geçmez. Onun yolu yaşamın ve ölümün yenilginin ve zaferin çok ötesinde bir yerlerdedir. Kılıcın asıl sırrı onu kınından hiç çekmemektir.

Zazen çalışırken hiçbir düşünceye kapılmamak gerekir. Düşüncenin geçip gitmesine izin verir egonun özüne ulaşmaya çalışırsınız. Başalngıçta sihin düşünmeye eğilimli olcaktır ama düşüncelere fazla takılmayın. Bırakın gelsinler ve gitsinler. Ardından bilinç alrtı ortaya çıkar onuda tutmayın bırakın geçsin ve gitsin. Kişi bazen düşünür bazen düşünmez ama bir süre sonra zihin tıpkı ay halini alır ayın su üzerinde bıraktığı ışığı gibi hareketsiz kalır.

Bu öğretilerden birinin adı FUDO CHİ CHİNMYO ROKU

Fu bir cümlenin başındaki haliyle olumsuzluk belirtir. Do ise burada yol değil hareket anlamındadır. Chi bilgelik akıl demektir. Chinmyo gizemli demektir. Roku ise dikkat anlamını taşır. Yani bu haliyle bu cümledeki anlam şöyle orataya çıkar. Hareketsiz bilgelikteki gizemli dikkat. Bu duruşta sadece beden hareketsiz olmaz sihinde hareketsiz kalır. bu noktada dingin ruha ulaşılmış demektir.

Bir samuray aynı anda on kişiyle birilikte mücadele edip onları yenebilir. Japon filmleri bunların örnekleriyle dolu. Bunların hiçbiri korgu değildir bu gerçekten byledir gerçekten bir samuray aynı anda 10 kişile birden mücadele edebilir. Bilinci an be an diğerine sıçrar.

Ben,  bu sıkıntılı sürecimde yalnız bırakmayan hikayemi paylaşmak istedim. Sanmayın ki bu bir eğitsel blog girdisidir.. Aksine bizzat kendi suratıma çarpsın diye paylaşıyorum bu hikayeyi, en çok da kendimle…

Günlerden bir gün tabi ki hikayelerin ilgili dünyasında bir kurbağa yarışı düzenlenmiş. Bu yarışın amacı, biraz ütopik ve genelde inanılmayan bir eylemi gerçekleştirmek üzere belirlenmiş. Hedefte ise oldukça yüksek bir tepe varmış. Gönüllü cesur kurbağalar, bu yarışa hazırlanırken, çevreye ise onların başarısızlıklarına meraklı, ve inançsız izleyici topluluğu toplanmış. Kurbağalar yarışmaya başlayınca, izleyiciler arasından da başaramayacaklarına dair telkinler, kahkahalar ve alay dolu sesler yükselmeye başlamış. Bu süreçte kurbağalar tek tek pes etmeye başlamışlar. Ama içlerinden bir kurbağa pes etmeyip sonunda tepeye ulaşabilmiş. İzleyiciler şaşkınlık içerisinde bunu nasıl yapabildiğini birbirilerine sormaya başlamış ve homurdanmalar başlamış. Sonra aralarından biri bu başarının sırrını öğrenmek için aynı soruyu şampiyon kurbağaya da sormaya kalkmış ve sessizce yanına yanaşmış. Sorusunu sorduğu esna da gerçeği anlamış, şampiyon kurbağa sağır bir kurbağaymış….

Şanslı kurbağa işte.

Bilge: Lao Tzu şöyle der: "iyi insan tartışmaz, tartışan insan iyi değildir."

Mantıkçı: Katılmıyorum.

B: katılmadığın şey ne?

M: söylediğin şey

B: peki söylediğim şey ne ?

M: iyi insan tartışmaz dedin

B: yanlış, ben yalnızca Lao Tzu’nun bunu söylediğini söyledim.

M: ha, tamam ama ne demek istediğimi biliyorsun

B: şimdi kim mantıksız oluyor?

M: amaaan, çok tartışmacısın

B: ben tartışmacı değilim, yalnızca mantıklı davrandım.

M: çok rahatsız edici bi mantık oldu bu.

B: peki bu nasıl bir mantık? eğer ben rahatsız edici bir mantık kullanıyorsam, ozaman daha güçlü bir nedenle mantıklı oluyorum

M: gene tartışıyorsun, nekadar tartışmacısın, her şey bir yana senin de dediğin gibi iyi insan tartışmaz.

B: ben böyle bir şey söylemedim. Lao Tzu nun söylediğini söyledim.

M: peki sen buna inanmıyor musun?

B: neye inanmıyor muyum ? bunu lao tzu nun söylediğine mi?

M: hayır hayır söylediği şeye

B: evet

M: o halde iyi insanın tartışmadığına inanıyorsun

B: hı hı

M: peki neden bunu söylemedin

B: neden söyleyeyim?

M: işte gene tartışıyorsun, çok tutarsızsın

B: ben tutarsız değilim yalnızca o an için tartışmaktan aldığım zevk iyi bir insan olmaktan aldığım zevkten daha fazlaydı…

Zen İzdeşi: Ustam, ruh ölümsüz müdü değil midir? Bedenimiz öldükten sonra yaşamaya devam edeck miyiz yoksa yok mu olacağız? Gerçekten de yeniden doğacak mıyız? Ruhumuz yeniden biçimlenmek üzere bileşenlerine mi ayrılacak, yoksa bizler biyolojik bir organizmanın içerisine yerleşecek bir bütün müyüz? Hafızamızı koruyabilecek miyiz ? Belkide Hıristiyan ve Müslümanların ölümden sonraki yaşam inançları daha doğrudur. Eğer öyleyse, o zaman bedensel olarak yeniden mi dirileceğiz, yoksa ruhumuz saf bir ruhsal alana mı gidecek?

Usta: Kahvaltın soğuyor…

Merdivenlerden geri dönerken ağaçların arkasından bir canavarın kendisini izlediğini hissetti. İçgüdüsel olarak kılıcına davrandı ve bir an içinde yaratığı öldürdü. Bunu hiç düşünmeden bilinçsizce yapmıştı. Hachiman ona kılıcın sırrını söylememişti ama bu deneyim sayesinde samuray gerçeği anlamıştı.

Sezgi ve eylem aynı anda hareket etmelidir. Budo çalışmasında bilinçli düşüncenin yeri yoktur. Ancak bunu söylerken belli bir mertebeye ulaşmışlar için söylüyorum yani yoksa bilinçsizlik beklide aşırı bir bilinçlilik durumunun sonucudur. Evet gelelim buradaki bilinçsizlikten kastıma. Her şey bir anda olup biteceği için düşünmeye zaman yoktur. Kişi hareket ederken amaç ve eylem aynı anda gelmelidir. “hah bir canavar, onu nasıl öldürebilirim?” diye sormak için zaman harcarsanız, tereddüt ederseniz, ön beyninizle düşünüyorsunuz demektir. Kaybedersiniz. Oysa ön beyin alt beyin ve eylem aynı anda gelmelidir.

Zazen de gerçekte hareketsiz durmanın anlamı hareket halinde olmaktır. Bu dönem bir topaça benzer. Topaç hareketsiz gibi görünür ama aslında büyük bir hızla dönmektedir. Yani hareket halindeyken sükuneti ve dinginliği korumak kendonun ve aynı zamanda zen ve budonun da sırrıdır. Aralarındaki taktik ve tekniksel fark ne olursa olsun bu bütün savaş sanatlarındaki temel noktadır. tabi hayat sanatında da böyledir.

Çocuk gibi olmak. Örneğin çocuklar daima anı yaşarlar. Akıllarına gelen şeyleri yaparlar. Ancak öylesine disipline bir şekilde doğarlarki anlık duyguları istekleri öylesine disiplinedir ki, kendi çocuklar dünyasında hiçbir çocuk diğerlerinden aykırı isteklerde bulunmaz. İşte bu onların doğal zenidir bir bakıma.

“Rüzgar nasıl eserse essin
Dünyanın gidişatı ne olursa olsun
Benim için yeterince iyidir.”

“Kılıcın Asıl Sırrı Kınından Hiç Çıkmamasıdır.”

Başka durumlarda da yapılabilir bu. Güneş doğuyor; ansızın içinizde bir şeyin doğduğunu hissettiğininizi düşünün. Güneşi unutun ozaman, sınırda kalmasını sağlayın ve yükselen enerjinize kulak verin, ona odaklanın. O na baktığınız anda yayılacaktır. Tüm bedeninizi saracaktır. Tüm bedeniniz tüm varlığınız olacaktır. Sadece gözlemcisi olmayın içine karışıp gidin. Nesne odaklı olduğumuzdan böyle anları hep kaçırırız.

Olumlu duygulara bile şunu yapın; öfkelendiğiniz zaman sizi öfkelendiren kişi üzerine odaklanmayın. Onun sınırda kalmasına izin verin. Yalnızca öfke olun. Öfkeyi bütünlüğü içinde duyumsayın; onun içeriden meydana gelmesine izin verin. Usa vurmayın; bu adam yarattı demeyin. Adamı kınamayın. O bir durum haline geldi sadece. Saklı olan bir şeyin açığa çıkmasına yardımcı olduğu için ona şükran duyun. Sizi bir noktadan vurdu o. orada bir yara saklıydı. Şimdi bu yarayı biliyorsunuz, bu yüzden yara olun.

Olumsuz ve olumlu duygu arasındaki fark şudur: Belirli bir duygunun farkında olursanız ve duygu farkına varmanızla yok olursa, duygu olumsuzdur. Belirli bir duygunun farkında olup duygunun kendisi olursanız, duygu yayılıp varlığınız haline gelirse olumludur. Farkındalık her iki durumdada farklı işler.