Daha önceki yazımda kurduğum topluluktan bahsetmiştim. Siber Güvenlik kavramının Bilişim Güvenliği yöntemleri ile ele alınmayacak kadar çok yönlü bir kavram olduğunu düşünerek yola çıktığımız bu topluluk, genel anlamda elini hemen her kritik alanın siber dünyadaki implementasyonlarına bulaştırmaya çalışıyor. Artık güncel hayatımızın bir parçası olan, kendimize ait bir kimliğimizin yaşam şeklimizin olduğu siber dünyada, gerçek dünyamızda yaşanan bir takım gelişmelerin, yapılan çalışmaların nasıl gerçekleştiğini analiz etmeye çalışıyoruz.

Araştırma alanımız dünyada oldukça yeni ve açıkçası bu alanda çalışmayı düşüneni bırakın, konunun farkındalığını taşıyan arkadaşlarımızı bile bulmakta zorlanıyoruz (dünya çapında araştırmalarımız devam ediyor =p). Ama benim ön görüm o ki -şu ana kadar bu anlamda doğrulandığını söylebilirim- 4-5 yıl içerisinde ciddi araştırmaların yapıldığı, krizlerin çıktığı, adından oldukça söz ettiren bir çalışma alanı haline gelecek.

Özetle bu çerçevede, bilişim güvenliğinden penetrasyon testleri ve siber suçlara, kriminolojiden sosyolojiye, algı yönetimi, kimlik inşası gibi konulardan terörle mücadeleye kadar pek çok problemin yahut sürecin siber dünyadaki yansımalarını inceliyor ve ilgili teorilerin siber dünyadaki yeterliğini araştırıyoruz.

22 Aralıkta gerçekleşecek bu konferansta, “Siber Dünyada Algı Yönetimi Faaliyetleri, Siber Terör, Dolaylı tutum ve 4. Nesil Savaşlar” isimli bir konuşma yapacağım. Bu Arquanum olarak gerçekleştireceğimiz 3. seminer olacak. Umarım daha önce olduğu gibi kazasız belasız atlatırız.

Siber Güvenlik Konferansı hakkında daha detaylı bilgiye ve konferans programına buradan ulaşabilirsiniz.

Arquanum çatısı altında araştırma geliştirme faaliyetlerimizi yakından tanımak yada bize katılmak için info at arquanum.com mail adresini ve www.arquanum.com adresini kullanabilir, mail listelerimize üye olabilirsiniz.

Benim açımdan oldukça heyecan verici bir gelişme bu. Zira 2004 yılında arabada seyahat ederken anneme söylediğim öngörülerim bir bir gerçekleşmekte, bu da bana doğru tahminlerde bulunduğumu ve doğru yolda olduğum mesajını veriyor. Bu anlamda huzurluyum, çünkü kendi meraklarım ve araştırmalarım içerisinde boğulduğum zamanlarda, akademik hayatım her aksadığında, kendimi yargılayıp her şeyi yeniden gözden geçirmek zorunda kalıyordum, acaba kendimi mi kandırıyorum diye… İçinde bulunduğum süreç mümkün olduğunca doğru şeyleri yaptığımı gösteriyor bana.

Tabi bazı gelişmeler beraberinde bir takım olumsuzlukları da getirmiyor değil. Örneğin 18 Aralık 2010 için Yeditepe Futurizm Kulübü ve İstanbul Barosu ortaklığında bir etkinlikte Siber Terörizm konuşacaktım, ancak tarihlerin Danimarka seyehatimle çakışması nedeni ile bunu iptal üzülerek iptal etmek zorunda kaldım. Umarım başka bir etkinlikte bir araya gelebiliriz.

Teknik anlamda da bana uzak gelen pek çok şey artık çok daha yakın gelmekte ve daha anlam kazanmakta, bu da benim açımdan oldukça olumlu bir gelişme. Mesut Timur ve Deniz Çevik‘e selamlar Elbette bu sıkışıklık arasında asıl yapmam gerekenleri unutmuş değilim. Çalışmaya devam.

Öte yandan hayatımın problem sarmaşığı haline gelmiş olan okulum ile ilgili olarak da sanıyorum hiç olmadığı kadar olumlu gelişmeler olmakta. Ben de eskisine nazaran daha fazla emek harcadığımı söyleyebilirim, hiç istemesem de… Fakat hala, boynundan kulübeye bağlı bir köpek gibi hissediyorum. Fikri anlamda en verimli olduğum süreci, büyük çoğunluğu saçmalıklarla dolu olan, asla merakımı cezbetmeyen ıvır zıvır işlerle boğuşarak geçirmek oldukça kötü.

Şunu bir kere daha anladım, eğer teknik bir bölüm okuyorsanız, bu bölüm özellikle bilgisayar mühendisliği veya dengi bir alansa, ve bu bölümü bir üçüncü dünya ülkesinde okumaya çalışıyorsanız, en verimli anınızda askere gidip 4 sene askerlik yapmaktan bir farkı yok. Tabi hedefleri belli olan, ne yapmak istediğini bilen, ilgi alanlarını ve meraklarını keşfetmiş insanlar için söylüyorum. Top üniversiteleri bilmem oralarda durum belki farklıdır. Kesinlikle bir zaman kaybı olduğunu düşünüyorum. Burada da Ferruh Mavituna‘ya selam gönderiyorum.

Mesleki aktivitelerin yanı sıra, bağımsız araştırmalarımı da artık daha somutlaştıracak zemine ulaştırmaya iyice yaklaştım. Disiplinler Arası Siber Güvenlik Kavramı çerçevesinde, temellendirdiğim fikirlerimi, yayına çevirme konusunda ciddi ilerleme kaydettiğimi söyleyebilirim.

Mayıs ayına yetiştirebileceğimi umduğum “Gayri Nizami Harp Perspektifi ile Siber Güvenlik Kavramına Bakış” isimli makalem yolda. Akademik bir dergiye göndereceğim. Umuyorum fikirsel anlamda bu makaleyi algılayabilen hakemler tarafından incelenir.

İnsanlar genelde yaptığınız işi sevin çerçevesindeki düşünceleri şu anda sanıyorum benim için daha fazla anlam taşıyamazdı. Yaptığım işi seviyorum, çalıştığım alanı çok seviyorum, araştırma yaptığım konu benim için çocuğum gibi, her an yeni fikirler kafamda oluşuyor, kendimi verimli, ait, işe yarar, pozitif enerji ile yüklü hissediyorum. Bkz. Su Kristalleri Teorisi

Bunların dışında tarif edilmez dinamiklik içerisinde ilerlemekte hayatım, hemen her duyguyu sağolsun yaşatıyor. Belirsizlik gibi iğrenç bir duyguyu, huzuru, bazen dayanılmaz baş ağrılarına götürecek kadar büyük hayal kırıklıklarını, kahkahaları, huzuru, üzüntüyü, sessizliği, gevezeliği hemen her duyguyu dalgalı bir şekilde yaşatacak bir dinamizm ile akıyor…

İçimden kendim için de herkes için de güzel şeyler geçiriyorum. Umuyorum ileride daha fazla yazabileceğim.

Yer: İstanbul Kültür Üniversitesi Ataköy Kampusu, Önder Öztunalı Konferans Salonu
Tarih: 29 Aralık 2009 Salı
Saat: 12:00

# Yeni dünya düzeni
# Oluşan güvenlik ihtiyacı
# Hackerlar Cracklerlar
# Organize siber suçlar
# Siber savaşlar
# Tehditlerin oluşumu
# Siber terör
# Yeni düzende ayakta kalabilmek

Temel anlamda yukarıdaki konulara değinecek olduğum sunumda, Siber Güvenlik kavramının bilişim güvenliği kavramından farklı olarak ele alınması, bu kavram üzerindeki hibrid yaklaşımların önemi gibi konularda da fikirlerimi sunmayı hedefliyorum. Vakit kalması durumunda dijital ortamda nasıl kolayca bilgi toplanabileceği ve bu bilgilerle neler yapılabileceği konusunda ufak bir demo da yapmak istiyorum.

http://www.webguvenligi.org/etkinlik/sunum-istanbul-kultur-universitesi.html
http://www.owasp.org/index.php/Turkey#tab=Meetings.2FConferences
http://www.owasp.org/index.php/Turkey#tab=Local_News.2FBrochure

Şimdi bununla ilgili benzer bir iki yazmıştım, fakat, burada daha derli toplu yazmak daha iyi olur benim için de. Öncelikle daha önceki yıllarda bir portal olarak tasarladığım sitemde amacım, çeşitli konularda, insanlara makaleler sunmak, forumlarda bilgi paylaşım ortamları oluşturmak filandı. Önce bir matematik sitesi olarak başladım yola, daha sonraları, felsefe, psikoloji, askeri teoriler filan girdi işin içerisine, derken bilgisayar bilimlerinde geliştikçe onu da kattım.  Üye sayımı nasıl artırabilirim, nasıl daha fazla hit alırımın derdindeydim.

Sonraları olgunlaştıkça bakış açım da değişti. Portal sistemimi kapatarak günlük kervanına katılıverdim. Şuanda bir türkçe bir ingilizce günlüğüm bulunmakta. Pek çok insanın aksine, izlenmek, hit almak, aman bilimsel ve teknik yazılar yayınlim de ismim daha da duyulsun, ya da işte yine benzeri teknik yazılar yazarak, işte insanları aşırı bilinçlendirim gibi doğrudan bir misyon edinmedim. Bunlar pek umrumda değil açıkçası. Peki neden bu siteler var ve ne amaçlıyorum.

• Öncelikle yaşadığım gelişimin iz düşümü bir ölçüde bu siteler. Söz gelimi, ilk zamanlar, ubuntu da ekran kartı sorununun çözümü üzerine yazdığım yazılar, sonradan çeşitli programcıklara, çeşitli sosyolojik felsefik ve teknik düzeyi biraz daha üst düzzeyde olan yazılara dönüşmüş, yada çeşitli geyikler ve yaşadığım tecrübe ettiğim saçmalıklar da yer almış. Bunlar iyi yada kötü, eksik yada fazla bir gelişim sürecini modelliyor. Tabiki hayatımdaki her gelişim detayını yazamıyorum. Fakat yinede aslolan benim hatırlamam olduğundan bu çok da önemli değil.
• Diğer insanlar; açıkçası bu konu başka takip ettiğim bloglarda beyin fırtınası olarak bile olsa en az bir kere değinilmiş bir konu. Açıkçası özel bir amne hizmeti yapma amacı olmasada sitede, yaşadığım tecrübelerden başkalarına ders olabilecek şeyler varsa, bbunları da özellikle paylaşmaya çalışıyorum. Ama kendimi illa birilerine bir şeyler açıklamalıyım yada anlatmalıyım gibi bir misyonerlik içinde hissetmiyorum.
• Bazı şeylerin kalıcı olmasını istiyorum. Zamanında, grub ekranın kaybolması ile ilgili sorunun çözümünü hatırlayamadığım için kendi sitemi referans alarak çözmüşlüğümün olması benim açımdan sistemin işlediğinin bir göstergesi =)
• Ortak ilgi alanlarına sahip insanlarla tanışmak; özellikle söylemem gerekir ki, yeni insanlar tanımak, yeni yerler görmek benim için bir tutku gibi, bir de ortak ilgi alanlarımız varsa tadından yenmez. Özellikle ortak ilgi alanları ve farklı kültür ikilisi en sevdiğim kombinasyondur. Bu açıdan ilgi alanlarıım ve içimden gelenler hakkında yazmak bana bu doğrultuda yeni fırsatlar açabiliyor.

Sonuç olarak, kendi kendime atıp tutup, tüm atıp tutmalarımı kalıcı olarak saklayabileceğim, bana ait, çok benimle ilgili, kafama göre takıldığım bir yerin olması hoş bir şey. Bu mimi uzatamıyorum. Çünkü ilk etapta aklıma gelen tüm insanlar mimlenmiş daha önce =) Bu mim in bu kolu burda sona erer =P

Vakit geldi, Sirkeci Garı’ndayım; ama kafam çok karışık. Gitsem mi, kalsam mı? Beni orada unuturlar mı? Para yollarlar mı? Tam gitmemeye karar verdiğim, geri döndüğüm sırada bir post müvezzi ismimi çağırdı.
“Mahmut Sadi! Mahmut Sadi! Bir telgrafın var.”
“Benim” dedim.
Telgrafi açtım, aynen şunlar yazıyordu:

” Sizleri bir kıvılcım olarak yolluyorum, alevler olarak geri dönmelisiniz.
İmza
Mustafa Kemal “

Okuyunca düşündüklerimden olağanüstü utandım.
“Şimdi gel de gitme, git de çalışma, dön de bu ülke için canını verme.” dedim.
Düşünün 1923′te o kadar işinin arasında 11 öğrencinin nerde, ne zaman, ne hissettiğini sezebilen, ona göre telgraf çeken bir liderin önderliğinde bu ülke için can verilmez mi?

Çok başarılı oldum. Ülkeme alev olarak döndüm. Önce İstanbul Üniversitesi Genel ve Beşeri Fizyoloji Enstitüsü’nü kurdum. Kürsü başkanı oldum. Daha sonra ülkemin başbakanlığını yaptım.
Ben kim miyim?
Ben sadece iki satırlık bir telgrafın yarattığı bilim adamı Ord. Prof. Dr. Sadi Irmak’ım! “

Neyse ben bilgisayarla tanıştığımda, insanlar FIFA oynuyorlardı yani, o kadar yakın bir tarih kısaca =). O dönemde şimdi Alcatel de sanıyorum JAVA developer , bir arkadaşım vardı, lise de aynı sınıftaydık. Bu denli dinamik yapılı web siteleri gündem de değildi. Sanıyorum google da yoktu. Arkadaş da biraz html kodlarından anlar ve Frontpage kullanabildiğinden baya yalvardığımı hatırlıyorum bana göstermesi için =) Sağolsun bir gün 1.5 saat kadar bana web sitesi yapımı ve frontpage hakkında bilgi verdi. (link bağlamalar, frontpage de sayfa yapısı, geocities den free alan alma vs). Bu olay enteresan bi ufuk açmıştı. Bir anda hep daha fazlasını isterken bulmuştum. O zamanlar açmış olduğum web sitesi daha sonradan sanıyorum 2001 senesiydi kirmizivesiyah.org olarak değişti.

Başlarda her yeni yetmenin hayalini süsleyen phpnuke kurulumu yapmıştım. Tabi o dönemlerde bilgisayar mühendisi olmak phpnuke kurulumunu başarmakla eş değerdi=) o kadar zor geliyordu. Her şeyden önce böylesi bir teknolojiye şaşırmak o kadar zamanımı alıyordu ki yeni bir şey örenirken oldukça zorluk çekiyordum. “Şimdi bu beni dünyaya bağlicak öyle mi? Yani ben ABD deki bir insanın yazılarına mı ulaşabileceğim ? Birdakka birdakka bu bütün sınırları kaldırıyor galiba yok artık!” bu tepkiler uzadıkça saatlerin geçtiğini filan biliyorum. Neyse o dönem aslında benim hakikaten yayına başladığım zamanlardı diyebilirim.

Psikoloji, Matematik ve felsefe ağırlıklı yazılar yazardım ozaman, tabi başkalarının yazılarına da yer verirdim. Üyeler forumlar derken bir noktada durdum düşündüm. Burası artık benim yerim olmaktan çıkmıştı. Huzeyfe’nin bu yazısında aslında bu konuda güzel ipuçları var. Evet insanlar için bir şeyler yapmak, ortaya birşeyler koymak filan güzel bir şey. Ancak zamanla web dünyasının gelişimine şaşırdığım şeylerin heyecanı kaybolmaya başlamıştı. Başkaları okusun diye yazdığım şeylerle doluydu. Bana dair benim olan hiç bir şey yoktu.

Sonunda siteyi radikal bir kararla kapatarak, blog sistemine dönüş yaptım. Daha sakin, daha kendimle bir hayatı seçtim. Forum ve yazı denetimlerinin olmadığı, üye sayımı nasıl artırırım diye düşünmediğim ve bilimum portal sistemlerinde ki sorunların çözümüne kafa patlatmadığım, insanlara çeşitli portal sistem kurulumunda yardım etmek gibi bir misyon yüklenmediğim filan. Ben bana dair birşeyler yazardım ve okumak isteyenler okurdu. Kulağa hoş geliyor.

Bu isteğim tam da blogculuğun yükselişe geçtiği zamanlara denk gelmişti. Eh ben de yavaştan kendimi bu denize atıverdim. Sonraları ise karşılaştığım bir başka çelişki oldu. Takip ettiğim bloglarının çoğunun teknik bloglar olduğunu farkettim. Üstelik bu blogların çoğunda, yazarların hayatlarına dair bilgiler yoktu. Bu noktada oldukça zaman kaybettim diyebilirim. Sonra düşündüğüm de aslında, ilgi ile teknik yazılarını takip ettiğim insanların hayatlarına dair bir şeyler bilmek istediğimi farkettim.

Öyle ya, öklid teoremi heyecan verici, ama üç farklı pisagorla ispatlanabilmesi daha da heyecan verici. Bu insanların bu yazıların ortaya çıkışları, arkaplanlarında sahip oldukları yaşam da bence bir o kadar önemli ve ilham verici olabilir. Bu nedenle, keni blog çizgimde, tüm ilgilendiğim alanlarla veteknik yazıların yanı sıra bana dair yazılarla da doldurmak istediğimi farkettim. O zaman bu iş farklı bir tarafa çekilme durumundan kurtulmuş ve iyiden iyiye benimle ilgili fakat sadece teknik yazıları değil bir bütün olarak takip etmek isteyen insanları çekmiş oldu.

Aslında teoride bunun bir önemi yok. İngilizce sitemin takipçisi de çok az. Gerçi yeni açtım. Ancak şu var. Başka biri için yazmadığınız da birilerinin takip etmemesinin önemsiz olduğu kadar, bütünüyle takip edenler de size ait sıradan yazıları da takip ettiğinden daha mutluluk verici. Öte yandan, birileri için yazmak gibi kendiliğinden misyon edinmemiş oluyorsunuz.

Nihayetinde, internet sosyal bir yaşam, nasıl dışarıda başkalarının yorumları yahut söyleyecekleri şeylere göre yaşamıyorsak, burada da aynı şey geçerli. Bazılarının yazılarının teknik olması gerektiği gibi bir zorunluluk hissettiğini düşünüyorum. Takip ediyorum. Yeni bir teknik yazı yoksa onlara daair bir bilgi de yok. Yaşamları durmuş. Blog tutuyoruz, Paper değil =P

Benim çağrım şu, teknik blog sahipleri, kendinizden de bahsedin, nasıl hayatlar yaşadığınızdan, normalize edebilelim sizleri, buda gerçek birar insan olduğunuzun yine insanlar tarafından captcha denetimi olsun. =) Bazen tuvalete gitmediğinizi düşünyüorum =) yada yemek yemediğinizi filan.

Linux gezegenini çok ilgilendirmeyen bir yazı ama oradaki insanlara da gitsin, onlar da çağrımı duysun istediğimden gezegen tag ını da ekliyorum, affola =)

PS: Noluyo lan bana önce akademisyenler şimdi blogcular heryere sallar olmuşum =)) tesadüf tabi sistematik bir işkence değil =)

Wake Up, Freak Out – then Get a Grip from Leo Murray on Vimeo.

Link: video.google.com

Şu su götürmez bir gerçek ki, şuanda hali hazırda sistem olarak kullanılan şey tamamen yetersiz ve başarısız bir yapı. Bunun çok çeşitli nedenleri var. Amacım genel hatları ile bu nedenleri belirlemek, daha sonradan bu nedenler üzerine, kapsamlı çözüm önerileri sunmak ilerleyen zamanlarda..

Her şey den önce, toplumsal yapı ile teknolojik ve teknik ilerlemeler paralellik göstermiyor. Bu nedenle, gerek sistem bazında gerekse birey bazında değişime ayak uydurma süreci pek tabi kaçırılıyor. Öte yandan düşünüldüğünde, sistemin kendisinin insan eli ile bir anda değiştirilme fikri ne kadar gerçek ve ne kadar mantıklı, bunun yanı sıra tek bir elle değişmeyen sistemde, sstem içerisinde ki bireyler değişim sürecini nasıl tetikleyebilir? Bunlar da ayrıca üzerinde bağımsız olarak düşünülmesi gereken sorular.

İnsan doğuyor, belirli bir yaşa kadar aile eğitimini belirli ölçülerde alıyor. Daha sonra ise öğretim hayatı başlıyor. Her ne kadar eğitim ve öğretimin bir arada olduğu söylense de, öğretim ağırlıklı giden bir eğitim sisteminin ilk adımları ilköğretim okulları ile başlıyor. Bu yaşlarda belki daha ağırlıklı olması gereken eğitim, öğretim yaklaşımının çok gerisinde kalıyor malesef. Kişisel gelişim sürecinde, ön planda olması gerekirken, asıl ön planda olan Liselere Giriş Sınavı ve bu sınav sonucunu belirleyecek olan, faydaları tartışılır bilgi yüklemeleri oluyor. Baktığınızda, küçük, saf, temiz, meraklı, gözleri parıldayan bu çocuklar, LGS veya adı her ne ise o sınav ile yüzleşiyor ve buraya kadar belki lineer olarak nitelendrebileceğimiz bozulma, bu seviyede logaritmik olarak artıyor. 

Çocuklar bu dönemde, not kaygısı yaşamaya başlıyor, merak güdülerinden, kendi ilgi alanlarını, kendilerini keşfetmekten çok, nasıl daha yüksek not alır ve nasıl daha fazla soruya daha fazla doğru cevabı veririm hesabına başlıyorlar. Aileler, onların birer gelişim sürecinde olan çocuklar olduğunu unutup, yarış atları gibi yarıştırmaya başlıyorlar. Tam da bu noktada çocuklar, kopya ile tanışıyorlar.

Öğretilen ve onlara sunulan bilgilerin, gerekliliği onlar için sınavda çıkıp çıkmayacağı ile doğru orantılı oluyor. Sınavda çıkmayacak ama gerekli olan bir bilgi kopya denilen sistem zaafiyeti tarafından kotarılıyor. Faydalı olduğu düşünülen ve sınavlarda çıkacak olan bilgiler ise, tamamen soru çözümüne yönelik, analitik ve korelatik düşünmekten yoksun bir şekilde, ezbere dayalı bir şekilde aşılanıyor.

Buraya kadar trajik bir ilköğretim profili çizdik aslında. Kendisini sistemden dışarı çıkarıp, kuş bakışı bakan birinin kolayca tespitleri bunlar. Tabi burada, bazı sosyolojik ve sosyoekonomik şartlar da devreye giriyor. Genç nüfusun çok yoğun olduğu, istihdamın, bu yoğunluğu kaldıracak düzeyde olmadığı bir ortamda, tabi ki hayatta kalmak için yapılacak yarış çok fazla önem kazanıyor, üstelik güdüsel olarak verilen bu yarışta kazanmak için her yol mübah noktasına ulaşılıyor. Böyle bir durumda,  çocuklarının iç dünyası, doğru yetişmesi, düzgün bireyler olmasından çok, mühendis, doktor, avukat vs olması çok daha acil öneme haiz bir olgu oluyor aileler için. Akabinde çocuklara bu bilincin aşılanması görevini bazen sadistlik noktasında farkında olmadan uyguluyorlar. Böylesine acınası bir durumda olan bir ülkenin, başında ki insanın çıkıp hala üç çocuk yapın demesi de gerçekten çok trajik son tahlilde.

Şimdi baktığımızda elimizde ne var ? Duygusal gelişimini olması gerektiği gibi tamamlayamamış, LGS sınavı için üzerinde binbir baskı ile mücadele etmek zorunda olan, kopya ile tanışmış, bilginin değerini tartamayan, merakları törpülenmiş bir çocuk.

Daha sonra lise hayatı gelir. Yine nasıl test edildiği belli olmayan fakar sistemin faydasına işleyen sözüm ona iyi okullara girmiş olsun ya da olmasın, aslında çocukluktan geçliğe geçişte, tüm gençleri aynı sıkıntılar bekler. Bu okullar arasında ki tek fark, yanlışlığını bozukluğunu sürekli vurguladığımız sistemlere olan faydaları.

Lise dönemine kadar geçirmeleri gereken değişimleri geçirmeyen ve üstelik beraberinde bir takım çarpık alışkanlıklarla gelen çocuklar, lisede ellerinde ki değişim fırsatını bir kez daha kaybederler. Bunun olması çok doğaldır çünkü böyle bir içsel yolculuğa bırakın çıkmayı, soru sormaya dahi zamanları yoktur. Önlerinde o muhteşem, önünde saygı ile eğilesi sınav ÖSS vardır.

Bu durak LGS gibi değildir. Çok daha acımasız belki LGS den çok daha anlamsız bir sınavdır. Bu süreç de pek tabi diğer süreçlerde olduğu gibi aslen olması gereken eğitim den uzak öğretimi ezberci sisteme oturtmuş, tamami ile faydacı ve bencil düşünen, ergenliğini ne yazık ki bir şekilde alelade tamamlamış gençleri üreten bir süreç haine dönüşür. Bu bireylerin de kendilerini sistem içerisinde koruyamamış büyük çoğunluğu, analitik düşünmekten uzak, çevrelerine karşı duyarlılığını yitirmiş, bir şeyi elde etmek için yapılacak her türlü şeyin olumlu olduğunu düşünen, etik değerlerin yanına dahi yaklaşmamış bireyler olduğu zaten küçücük bir gözlemle farkedilmekte.

Bu soru şöyle çözülür, bu soru böyle çözülür, ilerde bir sinek olmak istemiyorsan şu mesleği seç, şunda çok para var, bu ÖSS de çıkmaz, vs örnekleri çoğaltmak mümkün.

7 yaşından 17-18 yaşına kadar kademeli olarak devam eden ve son 5-6 yılını logaritmik artış ile gösteren stres birikimi, öğrencinin girdiği bir üniversite ile yerini başka bir takım dinamiklere bırakır. Tabi ilk yılında bu süreci tamamlayamayanlar için süreç ve devinim devam etmektedir. Daha fazla stres birikimi ile.

İlgi alanının önemi yoktur. Yeteneğinin ve hayallerinin de... Üniversite sınavlarından önce puan hedefi belirlersin. Bölüm ise okuldan sonra gelir. Boğaziçi olsun da ne olursa olsun. ODTU ye girim de bahçıvanlık olsa okurum (kesinlikle bahçıvanlık mesleğini küçümsemiyorum. Vurgulamaya çalıştığım vizyonsuzluk). Bu nedenledir ki kazara üniversitelerinde bir yere gelmiş kişiselere bazı toplantılarda yahut bir şekilde katılınan oryantasyonlarda sorulan "Neden burası? Neden bu meslek?" gibi soruların cevapları çoğunlukla gelmez. Gelen cevaplarda tamamen öznellikten arınmış, kitap civaplarıdır.

Devam edelim, elimizde ne var ? LGS dönemindeki duygusal gelişimini tamamlayamamış, eğitim ve öğretim diye kendilerine sunulan şeyler ile adeta körelmiş çocuk Lisede, kendisini toparlama şansını kullanamadan, beraberinde daha önceden gördüklerini alışkanlık haline getirmiş, üstüne yeni olumsuzluklar ekleyerek süreci tamamlamış birey ya da bir şekilde sürecin tekrar edileceği stres birikiminin çok dah fazla artacağı bir başka birey.

Serüvenimizin kalan kısmını, hem orada tamamlamak, genel bir resmini çizip bazı noktaları daha da kalınlaştırmak adına daha sonra tamamlamaya karar verdim şu dakika itibari ile.

Bu konu aslında uzun zamandır üzerinde kafa patlattığım ve yazmak istediğim bir konu idi. Ancak birincisi içerik olarak çok detay barındırdığı için yazım sürecinin sıkıntılı geçeceğini tahmin ettiğimden üşeniyordum. Bir de tabi çok daha fazla hissettiğim bir şey var ki, o da yazım süresince oldukça sinirleniyor oluşum. Bunlar benim bu konuda yazmamı bu güne kadar erteledi. Her ne kadar tam olarak detaylara inmediysem de bunun bir başlangıç olduğunu söyleyebilirim.